دارو برای درمان یا تاوان

Posted on at


 


   داروها مانند دیگر ضرورت های اولیه یک کالای مهم تجارتی و وارداتی محسوب میشود. در چنین یک حالتی که تولیــدهای داروی کشور ما ضریب صفر است، نیاز بیشتر به تورید داروی باکیفیت دیده می شود. اما بی بندوباری در گــمرکها، وارد کردن داروها به طور خود ســــرانه، بازار آزاد و عدم توجه ای دولت باعث بروز نه تنها قاچاچیــان دارو بلکه یک نوع مافیای داروی در کشور شده است. نگرانی مردم از عدم کـیفیت دارو ها، گرانی و تقلب روز بروز افزون تر می گردد. مسولــــــین نیز زیر بار نمی روند و هر یک برف بام خود را روی بام دیگری می اندازد. در این مورد جواب گوی کی خواهد بود؟



      مردم از اینکه رابـــطه ای مستقیم با دواخانه ها دارند این بار ملامتـــی را به دوش فارماسست ها و یا فروشنده ها می اندازند.اما دوا فروشان مقصر اصلی حکومت و تاجر ها را می دانند به گفته آنها بیشترین دوا ها را تاجر ها از کشور های ایـران، هـــند، چین، پاکستان، ترکیــه ،امارات عربی و دیگر کشور های جهان وارد افغانستان می کنند. و وزارت صحت عامـــه مسول تثبیت کیفیت دارو در گمرکـــها است. دواخانـه ها از عمده فروشان دارو بدست میـــاورند و به طور پرچون به فروش میــرسانند. اما نکته ای سوال برانگیز دیگر در مورد دواخانه ها فروشنده های غیر مسلــکی آنها می باشد. اکثـــر مردم فقیـــر و بیـــچاره فیس داکتر یا معالجه در شفاخانه های خصوصی را ندارند مراجــــعه به دوا خانه میکنند و افراد غیری مسلکی که صرف در فکر پول هستند بدون توجه به عارضه های جانبی داروها، خریطه ای پر از دارو را بدست آنها میدهند و مریض بیچاره را به خـدا میـسپارند در حالیـــکه حتــی فارماسست ها جواز مداوای بیماری های پیچیده را ندارند اگر  افراد غیر مسلکی این کار را کنند، جز فروشنده گان مرگ کسی دیگری نیستند.



        نبود دوای با کیــفیت فـضای بی اعتمادی بین مریض و داکتر ایجاد می کند و مردم مجبور هستند تا برای معــــالجه به کشور های دیگر برونـــد. و داکتران نیز این را ضعف دولت می دانند واز دولت می خواهنـــــد که دولت باید از تورید دوا های بی کیفیت جلوگیری کنند –به گفتــه یــکی از داکتران «  شرکت ها اگر خاک را هم به حیـث دوا وارد کنند و پولی به قـــوانین بدهنــد. مورد قبـول ارگان های دولتی قرار گرفته در بازار عرضه می شود"- یعنی شکـــایت آنها از اختــلاص و رشوه ستانی در ارگان های دولتی است.


در حال حاضردر  حدود 150 شرکت وارد کننده دارو ثبت و راجستر وزارت تجـــارت، صحت عامه و ریاست فارمسی هستند وبر همه ای آنها و نیز بر دواخانه ها بــطور کـامل نظارت دارند.  بسیـــاری از داروهای غیر قانـــونـــی از شرکت های که در پاکستان نیز جواز فعالیت ندارند از مرز پاکستان وارد افغـانــستان می شود. در سرتاسری کشور صـــرف چهـارده فابریکه ای تولیدی دارو با معیار های اندک  وجود دارد.


       در مورد شفاخانه های خصوصی و پول انگفت که آنها برای معالجه از مردم می گیرند  بلید گفت که این شفاخانه ها بخشی از بازار آزاد محسوب می شود و تعیین فیس های معیاری برای شفاخانه های خصوصی مخالفت به بازار آزاد و قانون های تجارتی کشور پنداشته می شود.


     اما مردم با شکوه از کار مسولان می گویند که تجار ها ، داکتر ها ، و دواخانه ها دست به هم داده با هم کار می کنند- داکتران از دواخانه ها و شرکت ها پول گرفته داروی بی کیفیت را تجویزمی کنند، دولت در این زمینه هیچ اقدامی نکرده است. اگر دولت توجه داشته باشد و داکتران داروی بی کیفیت را تجویز نکنند  ، تجارت آن نیز منهدم میگردد.


نویسنده : نصیر احمد " علی زی "


 



About the author

160